KULTURA OSOBISTA W POCIĄGU

Papierów, resztek jedzenia i butelek nie wyrzuca się przez okno ani nie wtyka pod siedzenia. Gdy popielniczka jest zbyt mała, trzeba wszystkie te śmieci zabrać ze sobą. Jeśli się jedzie do końcowej stacji, można je zostawić na wierzchu, wtedy z łatwością będą odnalezione i sprzątnięte.

Uwaga pod adresem zaziębionych: miejcie zawsze pod ręką chusteczkę do wycierania nosa lub zasłonięcia ust, by nie kasłać i nie kichać w twarz otaczającym Was ludziom. Trzeba tu jeszcze wspomnieć o sprawach, które już przekraczają ramy dobrego wychowania i są po prostu przestępstwem: o dziurawieniu siatek, wybijaniu szyb, niszczeniu obić, popielniczek itp. Za takie wybryki karze straż kolejowa, milicja, a nawet sąd.

Szanowanie własności społecznej jest nie tylko obowiązkiem, ale leży również w interesie każdego obywatela. Uszkodzone wagony trzeba remontować lub zastępować nowymi, wprawiać szyby, wkręcać popielniczki, naprawiać drzwi, pasy, siatki. Coroczna konserwacja taboru i sprzętu wynikająca z normalnego zużycia pochłania miliony. Jeśli dodać do tego straty powstałe na skutek złośliwych zniszczeń, sumy tak rosną, że PKP są zmuszone podnosić ceny biletów, aby zrównoważyć budżet, a więc za łobuzerskie wybryki w końcu płacą wszyscy obywatele. Dlatego też nigdy nie pomagajcie chuliganom przez to, że ich nie zdradzacie. Wezwijcie straż kolejową czy konduktora i wskażcie, gdzie grasują.

Rozmowy w pociągu. Kiedy myślę o pogawędkach w pociągu, przypominają mi się dwa autentyczne wydarzenia. Oto starszy pan, wdowiec, poznał w przedziale panią koło pięćdziesiątki – całą noc rozmawiali, a po pół roku wzięli ślub i byli do śmierci bardzo szczęśliwym małżeństwem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>